تو روئیدی و من زاده شدم

هر دو آمدیم اما نه بخواست خود،

شاید بخواست دیگران

یکی گل می خواست و تو آمدی

دیگری وارثی، و من آمدم

نه کسی تو را می خواست

و نه کسی به انتظار من نشسته بود

یکی گل می خواست و دیگری وارث،

ما آمدیم و نام و نشان گرفتیم و عزیز گشتیم

و روزی خواهیم رفت و دیگران خواهند آمد

اما نه بخواست خود، بلکه باز، بخواست دیگران ...

خطرناکترین لحظه زمانی است که آدمی به اسارت عادت می کند

و از آزادی می هراسد، و هیچ فرقی نمی کند که این اسارت

اسارت اندیشه باشد یا اسارت جسم وجان ...

کسی باور نداشت که دیوار بلند سکوت

به آواز چکاوکی خسته، به ناگه فرو ریزد

یا شبی تیره و تار به روی ابر ماهی همچو روز گردد

و صبحی به رنگ شب، به ارغوانی عشق و امید جلا یابد ...

در